Jesteś tutaj: Home >Archiwum miesiąca: Marzec, 2012

Debugowanie

Programowanie, czyli wykonanie projektu, stworzenie, testowanie oraz utrzymanie kodu źródłowego programu jest skomplikowaną czynnością składającą się z wielu etapów. Jednym z nich jest debugowanie, czyli ostatnia z faz programowania, która jest jednocześnie jedną z najważniejszych czynności wykonywanych przez programistę. Zdarzały się przypadki, że program trafił do użytku bez wcześniejszego testowania i użytkownicy wykryli w nim błędy. Skutkowało to reklamacją, a tym samym stratami finansowymi dla dystrybutora. Błędy popełniane w czasie powstawania programu mogę być różne. Począwszy od błędów merytorycznych, czy też użycia złego wskaźnika, kończąc na przepełnieniu bufora, które skutkować może nie tylko brakiem odpowiedniego działania programu, ale także uszkodzeniami aplikacji komputera spowodowanymi przez wcześniej wspomniany błąd.

Dlatego właśnie tak ważnym etapem programowania jest testowanie przez specjalistów aplikacji zanim trafi ona do „zwykłych” użytkowników. Słowo debugowanie pochodzi od angielskiego słowa debugging, co oznacza odrobaczanie. W praktyce jest to proces systematycznego usuwania błędów w oprogramowaniu. Mozę to być także system mikroprocesorowy. Polega on na nadzorowanym wykonaniu programu. Całą czynność kontroluje debugger, czyli program komputerowy, który dynamicznie analizuje inne programy. Celem jego działania jest odnalezienie oraz identyfikacja powstałych w czasie programowanie błędów z angielskiego nazywanych bugami, czyli robakami (robak – ang. bug). Debugowanie dzieli się zazwyczaj na kilka podstawowych etapów. Pierwszy to reprodukcja, czyli odkrycie błędu. Może tego dokonać zarówno programista jak i specjalny program komputerowy. Kolejny etap polega na wyizolowaniu źródła błędu, czyli eliminacji nieprawidłowości. Trzecia w kolejności jest identyfikacja przyczyny błędu, czyli znalezienie jego źródła. Przedostatni etap to usunięcie defektu. Polega na naprawieniu błędu poprzez usunięcie jego przyczyny oraz objawów. Na samym końcu następuje weryfikacja, która polega na sprawdzeniu czy naprawa została przeprowadzona z pozytywnym skutkiem.

 

Tagi: , ,

Popularne języki programowania

W dzisiejszych czasach komputer stał się niezastąpionym narzędziem pracy oraz rozrywki praktycznie dla każdego z nas. Przełomem w dziedzinie informatyki stało się stworzenie stosunkowo prostych języków programowania, które są możliwe do opanowanie dla wszystkich. Wcześniej język programowania był bardzo trudny i nie dawał wielu możliwości, co sprawiało że posługiwała się nim tylko wąska grupa ludzi. Wykorzystywany był przede wszystkim do badań naukowych. Dzisiaj producenci komercyjnych oprogramowań dają nam możliwość tworzenia własnych, mało skomplikowanych programów użytkowych. Wszelka wiedza potrzebna, aby napisać swoją aplikację dostępna jest w internecie, a także publikacjach takich jak czasopisma, czy książki. Najbardziej zaawansowanym językiem programowania jest C/C++. Powstał on w wyniku poszukiwań idealnego języka, który pasował będzie na wszystkie platformy.

Programy pisane tym językiem mają być szybkie, małe oraz zajmować niewielką ilość pamięci komputera. W porównaniu z innymi językami kod C/C++ jest krótszy i nie logiczny. Kolejny język to Turbo Pascal, który ze względu na łatwą do przyswojenia formę używany jest do nauczania programowania w szkołach o profilu informatycznym. Za pomocą tego programu możemy z łatwością operować na plikach komputerowych. Najlepszym tego przykładem były pierwsze wersje programy antywirusowego Norton Antywirus, pisane przez programistów w Pascalu. Dzisiaj tego typu programy wykonuje się przy pomocy C/C++, ponieważ daje on o wiele większe możliwości. Również w internecie wykorzystywane są specjalne języki programowania. Do tworzenia witryn internetowych używany jest język HTML. Aby go odczytać wystarczy nam zwykła przeglądarka internetowa taka jak Internet Explorer czy Google Chrome. Tak zwane tagi (z języka angielskiego : znaczniki) są elementami języka HTML. Każdy znacznik zapisywany jest w trójkątnych nawiasach ( <, > ). Otwarty tag należy zamknąć tym samym tagiem oraz dodatkowo dopisać ukośnik.

 

 

Tagi: , ,

Języki programowania HTML

Jeśli chcemy stworzyć własną stronę internetową potrzebujemy o tego specjalnego programu lub znajomości języka HTML. Jeżeli posiadamy umiejętność kodowania tekstu, to stronę internetową możemy napisać w zwykłym edytorze tekstu, na przykład Wordzie. W internecie znajduje się wiele różnego rodzaju programów ułatwiających to zadanie. Jeśli nawet korzystamy z ich pomocy warto znać podstawy języka HTML. Określa on, które elementy tekstu stanowią jego odrębne części. Jak w każdym innym języku programowania, również w tym występują znaczniki określające jaki styl mają mieć poszczególne elementy dokumentu.

W większości przypadków dla tego języka nie stanowią różnicy małe lub wielkie litery. Ignoruje on także spacje, tabulacje i znaki końca linii, choć występują też wyjątki. W każdym dokumencie zawarty jest podstawowy znacznik, czyli „<html>”, którym to też dokument powinien się rozpoczynać. Na końcu dokumentu należy umieścić znacznik „</html>”. Znaczniki przeważnie występują parami ( <znacznik> – na początek, </znacznik> – na koniec ). Tworzenie formularzy jest jedną z najbardziej zaawansowanych funkcji języka HTML. Wcześniej wspomniane formularze służą do zbierania informacji na temat naszej strony WWW od osób, które ją odwiedzają. Internauta wypełnia specjalnie przygotowany formularz i naciska przycisk, zazwyczaj oznaczony napisem „SUBMIT”. Dane z ankiety przesyłane są na serwer i analizowane przez programy. Najnowsza wersja powala także na dodawanie tabel oraz wybieranie koloru, a także wzoru tła. Umożliwia też formatowanie wzorów matematycznych, modyfikację czcionki oraz daje wiele innych, przydatnych funkcji. W dowolnie wybranym przez nas miejscu dokumentu możemy wstawić komentarz, który zostanie pominięty przez przeglądarkę przy wyświetlaniu. Tekst taki musi rozpoczynać się znakami „<!–”, a kończyć znakami „–>”. Jeśli chcemy oddzielić kilka fragmentów tekstu powinniśmy wstawić poziomą linię. Robimy to przy pomocy znacznika <hr>. Na przykład : Pierwszy wers<br>Drugi wers.

 

Tagi: , ,

Podział grafiki

Grafika komputerowa ze względu na rodzaj, dzieli się na poszczególne grupy. Pierwszą z nich jest grafika rastrowa nazywana również bitmapą. Tworzy ona dwuwymiarową siatkę, za pomocą pojedynczych pikseli. Obraz wyświetlany na naszym monitorze korzysta właśnie z takiego rodzaju grafiki, co znaczenie podnosi jej popularność. Głównym problemem grafiki rastrowej jest pogorszenie się jakości wyświetlanego obrazu po skalowaniu. Wymaga ono także przeliczania każdego z pikseli. Kolejny rodzaj to grafika wektorowa, która zamiast pikseli wykorzystuje tak zwane prymitywy. Mogą nimi być na przykład : linie, punkty, łuki, wielokąty i tym podobne. Ten proces znacznie ułatwi pracę, ponieważ wystarczy określi tylko początek i koniec, a nie trzeba wykonywać dużej mapy bitowej, jak w przypadku grafiki rastrowej. Również podczas skalowania nie utracimy jakości grafiki. Niestety nie mamy możliwości wyświetlania grafiki wektorowej na ekranie monitora.

Przed wyświetleniem obrazu następuje zmiana na grafikę rastrową możliwą do wyświetlenia. Wizualizacją obiektów trójwymiarowych zajmuje się oczywiście grafika 3D. Jeśli chcemy mieć możliwość wyświetlenia sceny trójwymiarowej na ekranie monitora musi ona zostać zrenderowana oraz zrasteryzowana. Czynność wyświetlenia grafiki 3D na ekranie składa się z kilku etapów. Pierwszy z nich to modelowanie. Polega ono na tworzeniu i modyfikacji obiektów za pomocą specjalnego programu komputerowego, który dostarcza potrzebnych narzędzi oraz zbioru figur geometrycznych. Druga z czynności to utworzenie sceny, które polega na odpowiednim ustawieniu utworzonych w etapie pierwszym obiektów. Na samym końcu następuje przeliczenie danej sceny oraz zrobienie pliku wyjściowego. Plik ten może mieć formę animacji albo obrazu statycznego. Czynność ta nazywana jest renderingiem. Po odpowiednim przygotowaniu materiałów przez człowieka wykonywana jest przez komputer przez długi czas. Po zakończeniu wszystkich etapów otrzymamy obraz, który możemy wydrukować lub wyświetlić na ekranie.

 

 

Tagi: , ,

Rodzaje programowania

Czynność jaką jest programowanie dzieli się na trzy rodzaje. Pierwszy z nich to programowanie strukturalne, które zaleca hierarchiczne dzielenie kodu na bloki, tak aby zawierały jeden punkt wejścia i jeden lub więcej punkty wyjścia. Takie działanie ma na celu przede wszystkim ograniczenie lub całkowity brak instrukcji skoku. Jako zamiennik można dodać instrukcje, pętle, wyboru. Uszeregowaną strukturę zakłócają inne instrukcje, które w niektóry przypadkach są wręcz niezbędne do czytelności kodu programowania.

Kolejny rodzaj to programowanie proceduralne, które zaleca dzielenie kodu na procedury. Procedury są to poszczególne części wykonujące ściśle określone dla nich zadania. Powinny one przekazywać wszelkie dane lub też odnośniki do danych. Nie powinny jednak korzystać ze zmiennych globalnych. Ostatni rodzaj to projektowanie obiektowe ( z języka angielskiego : object – oriented programming ). Programy napisane przy pomocy tego programowania definiowane są przy pomocy obiektów. Program taki jest zbiorem obiektów komunikujących się między sobą w celu wykonania określonego działania. Ten rodzaj dzieli się na dwa podtypy. W pierwszym przypadku programowanie oparte jest na klasach. Klasy są definiowane, po czym następuje tworzenie obiektów. Jako drugi przypadek określone jest programowanie na podstawie prototypów. Nie ma tutaj pojęcia klasy tak jak to się dzieje w pierwszym wypadku. Jeśli chcemy stworzyć zupełnie nowy obiekt, musimy posiadać prototyp na podstawie, którego będzie on stworzony. W połowie lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku programowanie obiektowe zyskało tytuł techniki dominującej. Główną przyczyną tego była popularność języka C++, czyli rozszerzenie języka C. ten typ oprogramowanie nadaje się szczególnie dobrze do tworzenia interfejsów graficznych. Powszechnie uznaje się, że cztery cechy czynią oprogramowanie obiektowym. Są to : abstrakcja, hermetyzacja (enkapsulacja), polimorfizm oraz dziedziczenie, które wspomaga polimorfizm,a także hermetyzację.

 

 

Tagi: , ,